Przewodniczącym organizacji, na propozycję Romana Suszki, wybrano Włodzimierza Kubijowycza, a członkami zarządu zostali: Osyp Bojdunyk, Mychajło Chronowiat, Iwan Ziłynski, Jarosław Rak. Nowa organizacja była tolerowana przez władze niemieckie, ale nigdy nie została przez nie uznana formalnie.
Z organizacją powiązane było powstałe w końcu 1939 roku Ukrajinśke Wydawnyctwo (pol. Wydawnictwo Ukraińskie), które posiadało monopol na wydawanie ukraińskich książek i prasy. Na przełomie lutego i marca 1940 zarząd organizacji (zwanej tymczasowo Ukrajinśka Stanycia dlja GG w Krakowi) zreorganizował komitety okręgowe, i nawiązał kontakty z lokalnymi władzami niemieckimi. W dniach 13–15 kwietnia 1940 odbył się kolejny zjazd przedstawicieli wszystkich komitetów ukraińskich w Galicji, który zatwierdził statut organizacji, oraz powołał Wołodymyra Kubijowycza na stanowisko przewodniczącego.
Według Mazura, Skwary i Węgierskiego UCK został powołany na żądanie niemieckich władz okupacyjnych 14 kwietnia 1940, w miejsce rozwiązanego na początku roku Komitetu UkraińskiegoG. Mazur, J. Skwara, J. Węgierski, Kronika 2350 dni wojny i okupacji Lwowa, s. 127.. Wielu pracowników UCK było konfidentami Abwehry, SD i GestapoRyszard Torzecki, Polacy i Ukraińcy..., op. cit., s.