Najbardziej rozległą sieć tramwajową posiada obecnie Górnośląsko-Zagłębiowska Metropolia. Pierwotna sieć linii tramwajów górnośląskich o trakcji parowej i unikalnej szerokości toru 785 mm powstała staraniem spółki Oberschlesische Dampfstrassenbahnen w 1894 r., łącząc Piekary Śląskie z Bytomiem i Bytom przez Królewską Hutę (Chorzów), Świętochłowice-Lipiny, Rudę i Zabrze z Gliwicami. W tym samym roku zmieniono trakcję na konną. W 1896 r. w sieć włączono dzisiejsze miasta Katowice i Siemianowice Śląskie. W latach 1898–1899 linie zostały zelektryfikowane. W 1912 r. Katowicach zbudowano pierwszą linię normalnotorową. W latach 30. XX wieku rozpoczęto unifikację i łączenie sieci (tory wąskie przekuwano na normalne). Ostatnią linię tramwaju 785 mm wyłączono z eksploatacji w 1952 r.
Kolejnymi miastami uruchamiającymi linie tramwajów elektrycznych na ziemiach polskich były: Jelenia Góra (1900), Kraków (szerokość toru 900 mm od 1901, a od 1913 r. – 1435 mm), Gubin (1904), Olsztyn (1907), Warszawa (szerokość toru 1524 mm od 1908, a od 1946 1435 mm) i Słupsk (1910).
W 1911 r.