Niektóre armaty czołgowe – na przykład rosyjska 2A46M (D-81TM), montowana na czołgach T-72B – są dodatkowo przystosowane do wystrzeliwania przeciwpancernych pocisków kierowanych (w tym wypadku jest to rakieta systemu 9K119 Refleks).
Budowa Typowa armata czołgowa składa się z: lufy przedmuchiwacza lub urządzenia alternatywnego hamulca wylotowego (współcześnie rzadziej spotykany) łoża mechanizmu podniesieniowego (celowanie w poziomie odbywa się poprzez obrót wieży) kołyski zamka oporopowrotnika
Historia Pierwsze czołgi były używane podczas I wojny światowej do pokonywania okopów, zasieków z drutu kolczastego oraz lejów po pociskach artyleryjskich dużych kalibrów jako wsparcie dla piechoty, szczególnie w przypadkach napotkania stanowiska karabinu maszynowego. Najczęściej były wyposażone w zwykłe działa artylerii polowej, pozbawione podwozia i zamocowane w wieży lub bezpośrednio w kadłubie czołgu, strzelały najczęściej amunicją odłamkową o niskiej prędkości wylotowej pocisku. Lufy tych armat były przeważnie krótkie, zbyt długie mogłyby przeszkadzać w manewrowaniu pojazdem (w przypadku zamontowania armat w kadłubie), duże prędkości wylotowe były zbędne (walka toczyła się na krótkich dystansach).