Ponadto pancerze pierwszych czołgów były cienkie, miały w zamyśle chronić przed odłamkami pocisków artyleryjskich i amunicją karabinową. mały|Armata QF 3-funtowa zamontowana na czołgu Vickers Medium MK II, znajdującym się w Muzeum Czołgów Królewskiego Australijskiego Korpusu Pancernego w Puckapunyal, w stanie Wiktoria, Australia. Po zakończeniu I wojny światowej rozwój armat czołgowych nabrał tempa, ponieważ doświadczenia z pierwszych konfliktów z użyciem czołgów wykazały konieczność udoskonalenia uzbrojenia. W okresie międzywojennym wprowadzono liczne innowacje, które miały na celu zwiększenie efektywności czołgów zarówno w walce przeciwko piechocie, jak i przeciwko innym pojazdom pancernym. W latach 20. i 30. XX wieku zaczęto projektować specjalistyczne armaty czołgowe, które różniły się od standardowych dział polowych używanych w pierwszych czołgach. Były one krótsze, aby lepiej dopasować się do ograniczeń przestrzeni wewnątrz pojazdu i umożliwić manewrowanie w trudnych warunkach terenowych. Jednocześnie rozwijano amunicję przeciwpancerną, która miała większą prędkość wylotową i była zdolna do przebijania coraz grubszych pancerzy pojazdów wroga. Renault FT, uważany za jeden z pierwszych nowoczesnych czołgów, posiadał stosunkowo niewielkie działo kalibru 37 mm.