W czasie sprawowania przez Matkę Angelę urzędu przełożonej generalnej Zgromadzenia doszło do kolejnego zrywu niepodległościowego Polaków. Podczas powstania styczniowego wiele domów Zgromadzenia zamieniono na prowizoryczne szpitale. Za udział w powstaniu rząd carski ukarał felicjanki kasatą Zgromadzenia w całym Królestwie Polskim. Część sióstr udała się do Krakowa, gdzie istniała jedyna nieobjęta ukazem carskim placówka Zgromadzenia. M. Angela przyjechała do Krakowa w 1866 i rozpoczęła na nowo organizować życie zakonne sióstr felicjanek.
Życie duchowe Duchowość M. Angeli jest opisywana jako potrafiąca szukać, radzić się innych, ufać całkowicie Bogu i wiernie wypełniać rozpoznaną wolę Bożą. Niosła pociechę i pomoc innym, mimo iż sama przeżywała liczne życiowe trudności. Centrum jej życia duchowego stanowiło nabożeństwo do Chrystusa Eucharystycznego i do Niepokalanego Serca Maryi.
Dożyła chwili zatwierdzenia przez Kościół założonego przez siebie Zgromadzenia Sióstr Felicjanek. Miesiąc przed śmiercią ks. bp Jan Duklan Puzyna wręczył jej dekret Stolicy Apostolskiej zatwierdzający Zgromadzenie.