Na decyzję Makriana Starszego i Balisty o wystąpieniu przeciwko Galienusowi wpłynęły dwa czynniki. Z jednej strony, jako procurator arcae et praepositus annonae in wyprawa Persica, Macrian Starszy sprawował kontrolę nad skarbcem Waleriana, dzięki czemu rebelianci mogli bić monety. Z kolei prefekt pretorianów Ballista pokonał Persów, zabezpieczając roszczenia Makriana do tronu. Uzurpatorzy zyskali uznanie we wschodnich prowincjach i Egipcie.
Podróż na zachód i śmierć W 261 roku, pozostawiając Kwietusa i Ballistę na Wschodzie, Makrian Starszy wraz z Makrianem Młodszym na czele czterdziestopięciotysięcznej armii (według innych źródeł trzydziestu tysięcy) udali się na wyprawę przeciwko Galienowi, pod którego kontrolą nadal pozostawały Włochy i prowincje bałkańskie, w celu potwierdzenia ich praw do tronu cesarskiego. Jesienią 261 roku Makrian Starszy i Makrian Młodszy zostali pokonani przez Aureolusa lub Domitianusa w Ilirii (w pobliżu granic Tracji) i zabici przez własnych żołnierzy. Wkrótce po tej porażce Kwiet i Ballista zostali pokonani i zabici przez władcę Palmyry, Odaenathusa, który w imieniu Galiena rozpoczął przeciwko nim działania wojenne.