Trebellius Pollio twierdzi, że Macrianus zajmował pierwsze miejsce wśród generałów Waleriana, jest to jednak najprawdopodobniej przesada, jeśli nie fikcja.
Makrian towarzyszył Walerianowi podczas kampanii perskiej (Euzebiusz, powołując się na Dionizjusza, twierdzi, że Makrian zdradził Waleriana, ale najprawdopodobniej jest to jedynie wymysł Dionizjusza, który był wrogo nastawiony do Makriana i dowodził jego departament finansowy i zaopatrzenie armii jako procurator arcae et praepositus annonae in expeditione Persica. Piotr Patrycjusz nazywa go komitetem świętych łask , lecz taki tytuł jest anachronizmem, gdyż pojawił się dopiero w IV wieku. Brak jest informacji o działaniach Macriana przed bitwą pod Edessą, która zakończyła się klęską Rzymian. Podobno przebywał w tym czasie w Samosacie.
Po klęsce pod Edessą i zdobyciu Waleriana Makrian wraz z prefektem pretorianów Ballistą zebrał resztki armii i powstrzymał natarcie Persów na prowincje Azji Mniejszej. Następnie Balista zaproponował mu funkcję cesarza, buntując się przeciwko synowi Waleriana, Galienowi, który pozostał w Rzymie. Macrian jednak odmówił przyjęcia tytułu cesarskiego, powołując się na ułomność fizyczną i podeszły wiek. W rezultacie jego dwaj synowie, Makrian Młodszy i Kwietus, zostali ogłoszeni Augustami.