To pierwsze określał jako „niedościgły wzór pracy dydaktyczno-wychowawczej”. Jego praca magisterska napisana pod opieką Kazimierza Lepszego Mikołaj Siennicki – Demostenes sejmów polskich zdobyła I nagrodę w ramach ogłoszonego przez ministerstwo konkursu na pracę naukową lub popularnonaukową z okazji ogłoszenia roku 1954 Rokiem Odrodzenia.
Po studiach wygrał dwukrotnie (1954, 1955) konkurs na aspiranturę na UJ, ale na skutek interwencji lokalnych władz partyjnych nie pozwolono mu rozpocząć pracy na uniwersytecie. W latach 1954–1955 pracował w krakowskim oddziale PWN pod kierunkiem red. Konrada Olchowicza, a następnie odbywał studia aspiranckie (1955−1958) w Instytucie Historii PAN w Warszawie, gdzie w 1958 rozpoczął pracę jak st. asystent i sekretarz techniczny Komisji Odrodzenia i Reformacji, brał też udział w pracach Zespołu Oświecenia Komitetu Historii Nauki pod kierunkiem Kazimierza Opałka. W Instytucie Historii PAN pracował do 1978. W czasie pracy w IH PAN współpracował szczególnie blisko z Andrzejem Wyczańskim i Januszem Tazbirem, a spośród warszawskich historyków swego pokolenia, z Antonim Mączakiem;