pozostawał też pod wpływem Mariana Małowista. Stypendysta École Pratique des Hautes Études w Paryżu (1959), gdzie spędził sześć miesięcy pod opieką Fernanda Braudela, na zaproszenie którego w roku następnym odbył staż letni w Tours pod opieką znakomitego badacza renesansu . W 1962 obronił rozprawę doktorską Poglądy społeczne publicystów hugenockich 1559–1598 w Instytucie Historii PAN (promotor: K. Lepszy), gdzie także, po wyjeździe na stypendium British Council w Clare Hall, Cambridge (1967/8), habilitował się rozprawą Polityka kolonialna Tudorów i pierwszych Stuartów w 1970. W 1973 został docentem.
Od 1978 pracował w Instytucie Historii, w Katedrze Historii Nowożytnej (których był, odpowiednio, dyrektorem, 1987–1990, oraz kierownikiem, 1988–2000) Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie, a następnie Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie, gdzie wykładał historię powszechną nowożytną, historię Francji i historię historiografii. W 1982 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, którą to możliwość zawdzięczał czasowi „Solidarności”, gdyż wcześniej nominacja ta była wstrzymywana przez władze partyjne, w 1992 zaś profesora zwyczajnego. Był członkiem Komitetu Nauk Historycznych PAN (1987–1990). W latach 90. wielokrotnie wyjeżdżał naukowo za granicę (Francja, Hiszpania, Portugalia, Włochy).