Jak zauważył Jakub Basista „samymi książkami dokonał więcej niż inni licznymi przyczynkami". Inspiracją dla jego pisarstwa była historiografia francuska: nie tylko patroni jego młodości – Fernand Braudel, Michel François, Augustin Renaudet – ale też „starzy mistrzowie” jak . Jego twórczość charakteryzował zawsze „śmiały krytycyzm wobec zastarzałych a błędnych poglądów”. Wg Adama Kożuchowskiego „w dziejach historiografii polskiej zapisał się (...) jako wybitny reprezentant wąskiego grona polihistorów, erudyta, autor prac pionierskich, uczonych miniatur i błyskotliwych książek popularyzatorskich. Dorobek ten pozostaje niewątpliwie w zgodzie z jego poglądami na powinności historyka: gruntowną wiedzę i racjonalność cenił wyżej niż efektowne koncepcje metodologiczne, nie stronił od ostrych i polemicznych sądów zarówno o epoce, którą się zajmował, jak i o tej, w której żył”.