Sam określał się jako „historyka kultury politycznej”, dodając, że „w sensie przynależności do określonych tradycyjnych szkół historycznych widzę pokrewieństwo metody i wniosków z teorią kultury Jakuba Burckhardta, zaś pewnego pragmatyzmu, nacisku na wychowawcze cele badań historycznych, realizmu i konieczności wyrobienia poczucia odpowiedzialności narodowej i społecznej za własne losy - ze szkołą historyczną krakowską, za której kontynuatora się uważam”. Za cel stawiał sobie „nie opisanie naszych przodków, a ich zrozumienie” i tym samym „zrozumienie nas samych” w duchu psychologii historycznej i tradycji historiografii francuskiej.
Był promotorem (Pawła Koniecznego, Mariusza Misztala, Bożeny Popiołek, Kazimierza Rosia, Ryszarda Skowrona) i recenzentem licznych rozpraw doktorskich (m.in. Jakuba Basisty) i habilitacyjnych (m.in. Michała Rożka) oraz przewodów profesorskich, współpracownikiem PSB (autorem 14 biogramów), członkiem PTH, wykładowcą TWP, członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich i Stowarzyszenia Autorów ZAiKS (od 1972), pisał też poezje, publikowane m.in. w Konturach. Zamieszczał artykuły m.in. w „Hejnale Mariackim”, „Krakowie”, „Mówią Wieki”, oraz „Nowych Książkach”. Przyjaźń łączyła go m.in. z historykiem Markiem Eminowiczem i krytykiem literackim Ryszardem Löwem.