Robert McNamara, sekretarz obrony USA w latach 1961-1968, sformalizował MAD jako podstawę polityki nuklearnej Stanów Zjednoczonych. Zdefiniował zdolność assured destruction jako możliwość zniszczenia 20-25% populacji i 50% potencjału przemysłowego przeciwnika nawet po absorpcji pierwszego uderzenia. McNamara uznał, że powyżej pewnego progu dodatkowe głowice nie zwiększają odstraszania, co miało ograniczać wyścig zbrojeń.
Z perspektywy teorii gier MAD odpowiada sytuacji, w której żaden gracz nie ma motywacji do pierwszego uderzenia, ponieważ gwarantowany odwet czyni je samobójczym. Thomas Schelling opisał to jako równowagę strachu, w której stabilność wynika nie z zaufania, lecz z wzajemnej wrażliwości na zniszczenie.
Zdolność do drugiego uderzenia thumb|Wyrzutnie rakietowe okrętu podwodnego USS Ohio. Okręty podwodne z pociskami balistycznymi stanowią najpewniejszy element odstraszania nuklearnego Warunkiem funkcjonowania MAD jest przeżywalność sił nuklearnych po pierwszym uderzeniu przeciwnika. Państwa nuklearne osiągnęły to poprzez dywersyfikację środków przenoszenia broni jądrowej w ramach tzw.