W 1907 r. zamierzał udać się do Kijowa, lecz został aresztowany i osadzony ponownie na Cytadeli. Rok później został skazany na 8 lat katorgi za przynależność do PPS. W 1911 r. dodatkowo skazano go na dożywotnie osiedlenie się na Syberii razem z pozbawieniem go praw szlachectwa. W 1915 przewieziono go do Pskowa, gdzie pracował jako stolarz. Potem zesłano go do powiatu kańskiego w guberni jenisiejskiej. Tam zajmował się praktyką felczerską.
Po wybuchu w Rosji rewolucji 1917, został wybrany na zebraniu gminnym jako delegat na Zjazd gubernialny radnych ziemskich, który z kolei wybrał go do tzw. Ziemskiej Uprawy jako członka Zarządu. Kieruje w nim Wydziałem Zdrowia i Opieki Społecznej. Po przewrocie bolszewickim w październiku 1917 samorząd ziemski nie został zlikwidowany. W czerwcu 1918 po rozpoczęciu walk pomiędzy władzami bolszewickimi a Korpusem Czechosłowackim, Rogalewicz udał się na front jako dowódca oddziału sanitarnego. Po rozbiciu władzy bolszewickiej otrzymał od szefa sztabu wojsk czechosłowackich Uszakowa zwolnienie z niewoli i list żelazny gwarantujący wolność. Pomimo tego zostaje aresztowany przez eserowców w Krasnojarsku.