Po inwazji plemion pustynnych (363-365 n.e.) i po zdobyciu przez Austurianów, splądrowana i zburzona, Sabrata nigdy jednak nie odzyskała poprzedniej świetnościTadeusz Kotula: Afryka północna w starożytności, dz. cyt., s. 220., a zniszczeń dopełniły skutki najazdu Wandalów (435 n.e.). Częściowe odrodzenie miasta odzyskanego sto lat później przez Bizantyjczyków (553 n.e.) łączyło się z jego ufortyfikowaniem i wybudowaniem okazałego kościoła (bazyliki), wspomnianych przez Prokopa z Cezarei (O budowlach VI,4). Ostatecznie jednak to odrodzenie zostało w VII wieku powstrzymane zajęciem miasta w 643 r. wskutek podboju Trypolitanii przez muzułmańskich Arabów, po którym miejsce to uległo opuszczeniuJohn B. Ward-Perkins: Sabratha, dz. cyt..
Według przekazu Swetoniusza (Żywoty cezarów, Boski Wespazjan 3,1), Sabrata była miejscem urodzenia cesarzowej Flawii Domicylli, pierwszej żony Wespazjana i matki jego następców – Tytusa i Domicjana. Wzmiankowany w 253 n.e. biskup świadczy o silnej już obecności miejscowego chrześcijaństwa.