– narzędzia i broń pradawnych ludzi, a nie kamienie piorunowe, spadające z chmur, zwane z grecka cerauniami.

Działalność z zakresu botaniki mały|„Flora Quasimodogenita” (1712) Helwing zajmował się badaniem szaty roślinnej Prus. Przyjaźnił się z Johannem Philippem Breynem, który sfinansował wydanie jego „Flora Quasimodogenita” (1712), opatrując dzieło także obszernym wstępem. Publikacja ta obejmuje wykaz 247 gatunków roślin, ułożonych według systemu Gasparda Bauhina. Dla każdego gatunku autor podał nazwę łacińską, niemiecką i polską, synonimy, opis występowania oraz dane morfologiczne (np. kolor kwiatów). Niektóre dane powtórzone są – czasem z krytycznym komentarzem – za poprzednikami Helwinga: Johannem Wigandem, Mikołajem Oelhafem, Johannesem Loeselem, Christianem Mentzlem i Jakobem Breynem. Czternaście lat później, także w Gdańsku, Helwing opublikował „Supplementum Florae prussicae”, stanowiące uzupełnienie do „Flora Quasimodogenita”. Umieścił w nim w porządku alfabetycznym 408 gatunków, dodając trzy miedzioryty i indeksy – łaciński, niemiecki i polski. W 1720 roku ukazało się w Lipsku dzieło monograficzne pt. „Florae campana seu Pulsatilla”, zawierające charakterystyki rodzimych gatunków sasanek wraz z rycinami, komentarzami do opracowań innych autorów i danymi o występowaniu w Prusach.