Bitwa Wojska rzymskie rozpoczęły atak wczesnym rankiem. Wojska seleuckie były przygotowane w szyku bojowym – pierwszą linię tworzyła lekkozbrojna piechota (peltaści), za nimi rozwinięta była falanga uzbrojona w długie włócznie (sarisy). Lewe skrzydło osłaniane było przez łuczników, procarzy i oszczepników usytuowanych na zboczu góry. Prawe skrzydło chronione było przez słonie bojowe, lekkozbrojną piechotę oraz elitarny oddział jazdy dowodzony przez samego Antiocha. Władca zakładał, że wskutek natarcia falangitów Rzymianie zostaną zmuszeni do ucieczki i wtedy na zdezorganizowanych uderzy konnica i słonie. Plan ten jednak zawiódł, gdyż Rzymianie wprawdzie zostali zmuszeni do wycofania się, ale ich odwrót był na tyle zorganizowany, że Antioch nie zdecydował się na atak. Tymczasem żołnierze trybuna Katona wyparli Etolów z zajmowanych pozycji i zaatakowały tyły wojsk Antiocha. Ze względu na niewielką liczebność atakujących uderzenie skierowano na obozowisko nieprzyjaciela, co spowodowało rozprzężenie w armii Seleucydów. Najemnicy ruszyli w nieładzie ku obozowi dla ratowania swych zdobyczy wojennych.