wydał w Lejdzie Florus polonicus seu polonicae historiae epitome nova, podręcznik do historii Polski, zalecany jeszcze przez Stanisława Konarskiego w szkołach pijarskich w XVIII wieku. Po powrocie do kraju osiadł na Wołyniu, jako lekarz przyboczny rodziny Sieniutów, biorąc czynny udział w życiu religijnym braci polskich. Brał udział w wielu misjach dyplomatycznych, nobilitowany za zasługi przez cesarza Ferdynanda III. Po wybuchu powstania Chmielnickiego wyjechał do Gdańska. Ożenił się z córką zamożnego kupca z Poznania.
W latach 1652–1654 r. był dyrektorem Gimnazjum Akademickiego w Elblągu, wkrótce też rada miejska mianowała go lekarzem tego miastaW mowie wydanej drukiem z tej okazji tytułował siebie medicus et historicus regius (Karolina Targosz Uczony dwór Ludwiki Marii Gonzagi 1646–1667 : z dziejów polsko-francuskich stosunków naukowych 1975, s. 75).. Od 1655 do 1667 wykładał historię w Gimnazjum Akademickim w Gdańsku. Przejściowo nosił tytuł brandenburskiego nadwornego historiografa. Uczestniczył w układach pokojowych w Oliwie (maj 1660)Na rozpoczęcie rokowań wygłosił kazanie, wydane w druku pod tytułem Aurora pacis (Jutrzenka pokoju), Ludwik Kubala, Wojny duńskie i pokój oliwski 1657–1660 (szkiców historycznych seria VI) Lwów 1922, s. 274 i 493, tekst w: Acta pacis Olivensis inedita T. 1.