Po kolejnych konfliktach, na prośbę cesarzowej Marii Teresy, papież Klemens XIV bullą Eximia regalium principum z 19 września 1771 erygował kanonicznie greckokatolicką diecezję mukaczewską podległą metropolicie Ostrzyhomia.
Eparchia mukaczewska była ogromna – obejmowała trzynaście komitatów północno-wschodnich Węgier, zaś jej wiernymi, oprócz Rusinów i Rumunów, stopniowo stawali się również Słowacy i Węgrzy. Dla sprawnego zarządzania tak ogromnym i zróżnicowanym etnicznie terytorium biskupi mukaczewscy ustanawiali stałe wikariaty – w 1723 marmaroski na wschodzie diecezji, w 1776 satmarski dla terenów za Cisą. 27 lipca 1787 biskup mukaczewski ustanowił wikariat w Koszycach. Ponieważ dwaj kolejni wikariusze nie mogli znaleźć siedziby w tym mieście, w 1790 siedzibą wikariuszy stał się ostatecznie pobliski Preszów. Wikariat koszycki obejmował tereny komitatów Gömör és Kishont, Borsod, Szepes, Abaúj, Torna, Sáros i północną część komitatu Zemplén.