Baptyści dnia siódmego (, skrót: SDB) – ewangeliczne wyznanie protestanckie, reprezentujące baptystów zachowujących sabat siódmego dnia tygodnia tj. w sobotę i opierające swoje nauczanie wyłącznie na Biblii.
Historia Pierwszy zbór baptystów dnia siódmego został utworzony w Londynie w 1653 r. pod przewodnictwem doktora Petera Chamberlen’a. Na terenie Ameryki, pierwszy zbór baptystów dnia siódmego, powstał w grudniu 1671 r. w Newport, w stanie Rhode Island. Stephen Mumford, baptysta dnia siódmego z Anglii, przypłynął do Rhode Island w 1665 r. Nie znajdując tam żadnego zboru święcącego sobotę, przyłączył się do wspólnoty baptystycznej święcącej niedzielę w Newport, której pastorem był John Clarc (1609-1676). Mumford i jego zwolennicy uczęszczali do tego zboru aż do 1671 r., kiedy to założyli w Newport pierwszy w Ameryce zbór baptystów dnia siódmego. Wkrótce potem powstały zbory w Pensylwanii i New Jersey, skąd rozprzestrzeniły się na północ – do Connecticut, Nowego Jorku i na południe – do Wirginii i Karoliny. Sabatarianizm pojawił się również wśród Niemców w Ephrata (1735 r.). Wspólnota ta została zorganizowana jako Niemieckie Stowarzyszenie Religijne Baptystów Dnia Siódmego.