Okres powojenny Po 1945 roku ks. Gnocchi poświęcił się działalności na rzecz ofiar wojny. Objął funkcję dyrektora Instituto Grandi Invalidi i Arosio, mediolańskiego domu opieki dla sierot i inwalidów wojennych. Utworzył organizację Federazione Pro Infanzia Mutilata, w 1952 roku przekształconą w fundację Pro Juventute. W 1949 roku premier Alcide De Gasperi powołał go na swego doradcę do spraw dzieci-inwalidów wojennych. Niedługo później domy opieki utworzone przez fundację ks. Gnocchiego powstały w innych regionach Włoch. Działalność społeczna i humanitarna przyniosła mu przydomek „Ojca kalekich dzieci”. Jego podopieczni zwali go swym „Aniołem Stróżem”.

Ksiądz Gnocchi zmarł na chorobę nowotworową w lutym 1956 roku. Przed śmiercią postanowił oddać swoje rogówki do przeszczepu dwojgu niewidomym dzieciom (była to pierwsza taka operacja w historii włoskiej medycyny). Decyzja ta wywołała duże kontrowersje ze względu na fakt, iż donacja narządów nie była w tym czasie uregulowana we włoskim systemie prawnym;