Knut i Torstein podczas wyprawy nawiązywali łączność: z radiostacją (znak wywoławczy OBE) w Callao Peruwiańskiej Szkoły Morskiej w ciągu pierwszych trzech tygodni, 20 maja, krótkofalowiec Harold Kempel znak wywoławczy W6EVM, usłyszał radiostację LI2B na częstotliwości 14,142 MHz, z którą nawiązał łączność, najwięcej łączności nawiązano ze stacją W3YA radioklubu amatorskiego (Penn State Amateur Radio Club) z Pensylwanii w USA której radiooperatorzy przekazywali wiadomości do ambasady norweskiej w Waszyngtonie. Największe odległości w łącznościach osiągnięto ze stacjami z Kanady, poza tym 5 sierpnia Knut nawiązał kontakt z radiooperatorem w Norwegii oddalonym o mil morskich, czyli niemal na antypodach.
W grudniu 1947 roku w czasopiśmie QST amerykańskiego związku krótkofalowców American Radio Relay League ukazał się artykuł pt."Kon-Tiki Communications - Well Done!”. W artykule wyprawę określono wyjątkowo: „najbardziej nietypowa wyprawa, która kiedykolwiek oparła się na amatorskiej komunikacji radiowej”.