W tym czasie spotkał braci Alessandro i Pietro Verrich, skupiających środowisko intelektualistów zwane Accademia dei Pugni (koło „mediolańskich przyjaciół francuskich encyklopedystów”). Po lekturze Listów perskich Monteskiusza Beccaria stał się zwolennikiem oświeceniowej filozofii, rozpoczął własne studia i zaczął pisać. W 1762 wydał swoje pierwsze dzieło: Del disordine e de’ rimedi delle monete nello State di Milano nell’anno. Od 1764 regularnie publikował artykuły we wpływowym czasopiśmie Il caffe. Dzięki wstawiennictwu Pietra Verri pogodził się też z rodziną.
Członkowie Accademia dei Pugni zainteresowali się kwestiami karania pod wpływem dwóch wydarzeń. Alessandro Verri został „protektorem” (kontrolerem) więzień w Mediolanie. W 1762 w całej Europie głośne stały się proces i kaźń tuluzańskiego kupca Jeana Calasa, które wzbudziły powszechne oburzenie i dyskusję na temat religijnej tolerancji i prawa karnego. Prawdopodobnie jako wynik tych dyskusji, w 1764 Beccaria opublikował anonimowo swoje główne dzieło, O przestępstwach i karach, które szybko zyskało rozgłos. Już w kolejnym roku autor się ujawnił i stał się znany w całej Europie. Odebrał także złoty medal Towarzystwa Patriotycznego w Bernie.