W 1766 ukazało się francuskie tłumaczenie André Morelleta, a Beccaria i Alessandro Verri wyjechali do Paryża, by spotkać się z tamtejszym środowiskiem encyklopedystów. Beccaria nie odnalazł się w paryskim środowisku i po miesiącu wyjechał. Stosunki z braćmi Verri uległy ochłodzeniu, ponieważ Pietro czuł się zazdrosny o sławę Beccarii i to, że jest on postrzegany jako czołowy intelektualista mediolański. Beccaria utrzymywał później z francuskimi intelektualistami kontakt korespondencyjny (np. z Voltairem i d’Alembertem).
W 1766 Beccaria otrzymał zaproszenie od Katarzyny II, by przybył do Rosji jako doradca w sprawie reformy prawa karnego. Nie przyjął tej oferty i wrócił do Mediolanu. Międzynarodowa sława Beccarii zwróciła uwagę także habsburskiej administracji tego miasta, która obdarzała go publicznymi stanowiskami.
Od 1769 wykładał ekonomię polityczną w Palazzo delle Scuole Palatine, na specjalnie dla niego stworzonej cattedra di Scienze Camerali (Katedra nauk kameralnych). W 1771 został członkiem nowo utworzonej mediolańskiej Wyższej Rady Ekonomicznej Lombardii (Supremo Consiglio dell’Economia), zajmując się m.in. reformami monetarnymi i prawem wekslowym.
W 1774 zmarła jego żona. Po kilku miesiącach ożenił się ponownie.