Jako podstawowe bodźce ludzkich działań określał unikanie bólu i szukanie przyjemności, a celem instytucji społecznych było zapewnienie społeczeństwu jak największej szczęśliwości. Koncepcja Beccarii miała więc charakter utylitarny, opierając się na hedonistycznej psychologii i asocjacjonistycznej epistemologii empiryków (szczególnie Locke’a i Helvetiusa). Jego stanowisko było jednak niezbyt wyraźnie sformułowane i niedopracowane. Utylitarystyczne wątki zostały podjęte i systematycznie rozwinięte przez Jeremy’ego Benthama.
Prawo karne thumb|Alegoria sprawiedliwości odwraca twarz z odrazą od mężczyzny z mieczem przynoszącym jej głowy skazańców. Ilustracja z drugiego wydania O przestępstwach i karach (1765).
Najbardziej znanym dziełem Beccarii było O przestępstwach i karach. Była to praca nie tylko z zakresu krytyki i reformy prawa karnego, ale mające także szerszy wymiar filozoficzny. Zamiarem autora było określenie na nowo podstaw i funkcji prawa, zgodnego z duchem oświecenia.