Szczególnie wpływowa była jego krytyka tortur, które są jego zdaniem nieracjonalne i niehumanitarne. Beccaria wysunął przeciwko nim szereg argumentów, spośród których dwa zdobyły szerokie uznanie: z niesprawiedliwości i nieskuteczności. Jak wskazywał, tortury są formą kary stosowaną zanim dana osoba zostanie uznana za winnego. Tortury są też nieskuteczne, ponieważ zeznania jakie się za ich pomocą osiąga są niepewne, zależą od wytrzymałości danej osoby, a ponadto podważają odstraszającą funkcję kary, ponieważ ludzie słabi są skazywani niezależnie od tego co zrobią, a silni będą ufać, że mogą kary uniknąć. Jego sprzeciw wobec kary śmierci miał głównie charakter utylitarny: był to środek zbędny, nieskuteczny jako odstraszanie i marnujący potencjalne korzyści, które społeczeństwo może odnieść od strony skazanego, wpływa też demoralizująco na społeczeństwo. Wskazywał ponadto, że kara śmierci nie może być stopniowana, przez co trudno o traktowanie jej w sposób proporcjonalny do przewinienia.