Chociaż zasadnicza argumentacja Beccarii opiera się na utylitaryzmie karania, Beccaria dostrzega także słabe strony tej koncepcji, podnoszone przez retrybucjonistów (w szczególności problem możliwości surowego karania za błahe czyny, jeśli będzie to społecznie użyteczne lub brak wiązania kary z indywidualną winą). Utylitarne zasady powinny być stosowane wobec prawa karnego na poziomie legislacji. Stanowią też podstawowe uzasadnienie instytucji karnych. Z kolei sądownictwo powinno stosować te zasady na sposób retrybutywny. Istotnym jednak problemem była degeneracja systemu sądowego, który stał się bardzo arbitralny, oparty na okrutnej władzy wobec podsądnych i pozbawiony celowości. Stąd też pierwszym krokiem powinna być reforma systemu karnego.
Praca stała się niezwykle popularna w całej Europie. Powoływali się na nią czołowi intelektualiści, nawołujący do reformy systemu karnego w swoich krajach. Nurt ten określono później jako humanitaryzm prawny. W 1766 ukazało się francuskie i polskie tłumaczenie dzieła, a w 1767 – angielskie. Voltaire napisał komentarz do traktatu i wielokrotnie na niego się powoływał. O przestępstwach i karach stało się także źródłem wielu idei Benthama przedstawionych później m.in. we Wprowadzeniu do zasad moralności i prawodawstwa (1789).