Jednak świątynia Ateny w centrum Zagory funkcjonowała dalej, do V wieku. Podobne zjawisko miało miejsce na Paros. W Kukunaries, na południowo-zachodnim wybrzeżu zatoki Naoussa, osada w VII wieku została porzucona w sposób zorganizowany (świadczy o tym zabranie z domów całej zawartości), jednak świątynia Ateny na jej zboczu była używana do końca III wieku..
Występowała też forma pośrednia powyższych odmian synojkizmu, kiedy tylko część ludności przenosiła się do miasta. Innym modelem były połączenie pobliskich osad, które rozrosły się na tyle, że umożliwiało to stopienie się w jedno polis, zaś kolejnym wchłonięcie jednego polis przez drugie. Synojkizm mógł również charakteryzować się rozbudową jednego, głównego ośrodka miejskiego polis lub też założeniem zupełnie nowego.
Na drodze synojkizmu, zgodnie z relacją Tukidydesa, powstała Sparta, z połączenia kilku rozrastających się osad wiejskich, Amyklaj, Limnaj, Pitasny i Mesoa.. Z kolei Ateny, choć w innej odmianie, bywają uznawane za najbardziej znany przykład synojkizmu.. Ateńczycy wiązali zjednoczenie z herosem Tezeuszem, który jako władca Aten miał przekonać mieszkańców pozostałych osad Attyki, by zrezygnowali z własnych organów władzy na rzecz wspólnych, w Atenach. Na pamiątkę tego wydarzenia obchodzono coroczne święto Synojkia.