Związek Etolski – związek wspólnot plemiennych i poleis greckich założony przez Etolów przed 367 p.n.e., jego znaczenie wzrosło po odparciu celtyckiego najazdu na Delfy pod dowództwem Brennusa. Największe znaczenie Związek osiągnął w latach 230–220 p.n.e. Zlikwidowany przez Rzymian po klęsce sojusznika Związku Antiocha III Wielkiego w bitwie pod Magnezją stoczonej w 190 p.n.e.
Związek Etolski w III i II wieku p.n.e. thumb|250px|Etolia historyczna – III/II w. p.n.e.
Jądro związku stanowiła Etolia, kraj początkowo ubogi i słabo zurbanizowany, mający strukturę plemienną. Z początkiem epoki hellenistycznej nasilił się proces urbanizacji tego regionu, nie zatarł on jednak tradycyjnych struktur plemiennych (zachował się podział na okręgi z właściwymi im władzami). W ciągu III i II wieku p.n.e. związek wchłonął wiele społeczności o różnej formie organizacji. Były wśród nich zarówno poleis, jak również „ludy” tworzące własne federacje. Członkowie związku zachowywali pełną autonomię w sprawach wewnętrznych, natomiast polityka zagraniczna należała do władz związku. Miasta oddalone od głównego bloku terytoriów związkowych uzyskiwały specjalny status. Mieszkańcy ich nie mogli głosować na zgromadzeniach federalnych, a miasta nie wysyłały delegatów do synedrionu. Obejmowało ich natomiast prawo zwane isopoliteia.