Bitwa pod Tuluzą – starcie zbrojne, które miało miejsce 9 czerwca 721 roku. Stronami walczącymi były wojska muzułmańskie z Al-Andalus, prowadzone przez gubernatora al-Chaulaniego, i oddziały Księstwa Akwitanii, dowodzone przez Odona Wielkiego. Bitwa była efektem jednej z kampanii, podjętej przez Arabów w czasie ich najazdów na Galię. Starcie zakończyło się zwycięstwem chrześcijan, które na pewien czas powstrzymało ekspansję muzułmanów w Europie Zachodniej.
Bitwa Po podporządkowaniu sobie większości ziem królestwa Wizygotów na Półwyspie Iberyjskim, muzułmanie zaczęli przekraczać Pireneje, najeżdżając ostatnią prowincję tego państwa, Septymanię. Goci z Galii nie sprawili Arabom większych trudności i w krótkim czasie stracili znaczną część swoich ostatnich ziem. Chcąc kontynuować ekspansję dalej na zachód, al-Chaulani zainteresował się frankijską Akwitanią. Prawdopodobnie muzułmanie nie wiedzieli o różnicach między Gotami a Frankami, toteż nie spodziewali się większego oporu z ich strony. Gubernator Al-Andalus osobiście stanął na czele armii, która przekroczyła Pireneje i obległa Tuluzę, stolicę księstwa Akwitanii. Miejscowy władca, książę Odon na wieść o zbliżającym się wrogu zbiegł z miasta, co jeszcze wzmocniło pewność siebie Arabów.