Był zdecydowanym przeciwnikiem bolszewików. W listopadzie 1917, bezpośrednio po przewrocie bolszewickim w Piotrogrodzie, do dowództwa Korpusu stacjonującego niedaleko Piotrogrodu przedostał się premier Rządu Tymczasowego Aleksander Kiereński, nakazując zajęcie miasta i obalenie rządów bolszewickich. 9 listopada gen. Piotr Krasnow wydał proklamację, wzywającą do „wyzwolenia miasta od anarchistów, agentów cesarza Wilhelma II i plagi głodu”. Z powodu strajku kolejowego, spowodowanego przez Lwa Trockiego, 700-osobowe oddziały kozackie (sześć sotni 9 Pułku Kawalerii Kozaków dońskich i cztery sotnie 10 Pułku Kawalerii Kozaków dońskich), wydzielone z Korpusu, posuwały się powoli, nękane dodatkowo przez agitatorów bolszewickich. 10 listopada opanowały one radiostację w Carskim Siole, a następnie doszło do niewielkich potyczek koło Gatczyny. Do decydującej walki doszło między Carskim Siołem a Krasnym Siołem. Silny ogień artylerii bolszewickiej zdezorganizował Kozaków, którzy wycofali się, natomiast generał Krasnow dostał się do niewoli. Został uwięziony w głównej siedzibie rewolucjonistów, Instytucie Smolnym w Petersburgu. Istnieje kilka wersji dotyczących jego uwolnienia. Jedna mówi, że udało mu się zbiec przy pomocy Kozaków stojących po stronie bolszewików.