W 1956 został przywrócony na stanowisko rabina Łodzi, a także wybrany na naczelnego rabina Polski i przewodniczącego Naczelnej Rady Religijnej. Na początku 1957 został jednak odwołany ze wszystkich funkcji przez Zarząd Związku Religijnego Wyznania Mojżeszowego z powodu stawiania przez niego zbyt surowych wymagań w sprawach przestrzegania halachy na członków związku. Nigdy nie pogodził się z tą decyzją, powołując się na reguły halachiczne, które nie dopuszczają usuwania rabina za wzywanie do przestrzegania żydowskiego prawa religijnego.
W 1957 wyemigrował do Izraela, gdzie przez dwa lata pozostawał pod opieką rabina Jisraela Altera (1895–1977), piątego cadyka z dynastii Ger. Otrzymał tam propozycję objęcia stanowiska dajana, a także Rosz Bejt Din (Przewodniczącego Sądu Rabinackiego), jednak odrzucił te oferty, ponieważ uważał, że jego miejsce jest wśród Żydów w Łodzi.
W protokole z walnego zebrania ZRWM z dnia 4 listopada 1958 tak scharakteryzowano rabina Morejnę: