W 1990 wszedł w skład Komisji Konstytucyjnej. W tym samym roku założył partię polityczną, Front Stowarzyszeń na rzecz Odnowy (Front des Associations pour le Renouveau, FAR), która rok później przekształciła się w Komitet Działania na rzecz Odnowy (Comité d’Action pour la Renouveau, CAR). W lipcu i sierpniu 1991 uczestniczył w Narodowej Konferencji, zadaniem której było zaprowadzenie w kraju demokratycznego systemu rządów. W jej rezultacie, w 1991 został członkiem Najwyższej Rady Republiki, pełniącej rolę przejściowego parlamentu od 1991 do 1992. W latach 1990–1995 wchodził w skład Papieskiej Rady Sprawiedliwości i Pokoju.
Choć początkowo był kandydatem w wyborach prezydenckich w sierpniu 1993, wycofał się ostatecznie z udziału w nich i razem z innym kandydatem opozycji, Edemem Kodjo, ogłosił bojkot głosowania. Zarzucił administracji prezydenta Gnassingbé Eyadémy oszustwa wyborcze, w tym fałszowanie list wyborców. Wybory ze zdecydowaną przewagą wygrał urzędujący prezydent Eyadema.