thumb|strony oryginalnego paszportu wewnętrznego wydanego w 1910 mieszkańcowi Warszawy Paszport wewnętrzny – dokument tożsamości stosowany w niektórych państwach, często równolegle do obowiązku meldunkowego. Bez meldunku w paszporcie wewnętrznym obywatele danego państwa nie mają prawa przebywać poza granicami swojej jednostki administracyjnej (bezwzględnie lub powyżej określonego limitu dni).
System ten już w XVI wieku wprowadzony został w Szwecji. W 1555 król Gustaw I Waza zarządził, że wszyscy kupcy muszą posiadać wydany przez miasto zamieszkania „dokument lub paszport podróży”, by móc legitymować się nim w miejscach, w których nie są znani. W 1603 wszedł w życie zakaz wydawania podróżnym bez paszportu koni w karczmach (normalnie właściciel karczmy był zobowiązany umożliwić podróżnemu transport do kolejnej, najbliższej karczmy). Osoby podróżujące bez paszportu można było aresztować i oskarżyć o włóczęgostwo. Nakaz posiadania paszportu wewnętrznego w Szwecji zniesiono w 1860.
Był także powszechnie stosowany w Imperium Rosyjskim wraz z systemem meldunkowym;