po rewolucji październikowej w 1917 bolszewicy zlikwidowali meldunki, ale wprowadzili książeczki pracy (), przypisujące robotników do zakładu pracy. Dekretem z 27 grudnia 1932 Stalin przywrócił obowiązek posiadania paszportu wewnętrznego w całym ZSRR. Do 1974 (de facto do 1976, kiedy stosowne akty prawne weszły w życie) mieszkańcy kołchozów nie otrzymywali paszportów, co uniemożliwiało im ich opuszczenie (w razie wyjazdu czasowego kołchoźnik otrzymywał dokumenty, które dokładnie opisywały czas, miejsce i trasę podróży, i poza nimi nie były ważne). Obecnie paszporty wewnętrzne są w użyciu m.in. w Korei Północnej, Chińskiej Republice Ludowej oraz – w stopniu znacznie zredukowanym w stosunku do czasów ZSRR – w Rosji.

W latach 1952–1986 system paszportów wewnętrznych obowiązywał w rządzonej przez rasistowski reżim RPA. Każdy obywatel, opuszczając strefę wyznaczoną dla jego „grupy rasowej”, musiał posiadać taki dokument.

Na Ukrainie system zezwoleń na pobyt na podstawie rejestracji obywateli przy pomocy paszportów wewnętrznych został formalnie uznany za niekonstytucyjny w roku 2001.