Istnieją dane przemawiające za tym, że jeszcze przed najazdem chazarskim wybuchł konflikt między braćmi i że Wielka Bułgaria, osłabiona wewnętrznymi walkami, stanęła wobec inwazji Chazarów.
Asparuch niewątpliwie walczył z Chazarami nad Morzem Czarnym, uległ jednak ich przewadze i wraz ze swym ludem opuścił ziemie pierwszej Bułgarii, by szukać miejsca na drugą. Bracia rozproszyli się w różnych kierunkach: Kotrag na północ, poza tereny zajęte przez Chazarów, dwaj młodsi bracia na zachód: jeden osiedlił się ze swym ludem w państwie Awarów, drugi zawędrował jeszcze dalej – do Italii. Asparuch udał się w ślad za częścią swoich współplemieńców, którzy już od lat 50. VII wieku zaczęli osiedlać się nad Dunajem. Ponieważ ziemie te podlegały zwierzchnictwu kaganatu awarskiego, stoczył walki z Awarami, wypierając ich na zachód. Osiedlił się ze swym ludem w delcie Dunaju, zakładając obóz warowny na wyspie Pewka, nazwany najprawdopodobniej Ongyłem. Ormiański geograf z VII wieku Ananiasz Szirakaci tak pisze o wczesnych dokonaniach Asparucha: W Tracji są dwie góry i rzeki, z których jedną jest Dunaj. Dunaj dzieli się na sześć odnóg i tworzy jezioro oraz wyspę zwaną Pyuki (Pewka). Na wyspie tej mieszka Asparuch-Kruk, syn Kubrata, który uciekł przed Chazarami ze wzgórz Bułgarii i ścigał Awarów ku zachodowi.