Forma zapisu miała za zadanie ułatwienie zapamiętania nauk oraz przeszkodzenie w ich zrozumieniu osobom postronnym. Ta swoista hermetyczność przyczyniła się do powstania w okresie późniejszym wielu komentarzy, z których pierwszy datowany na VI wiek przypisuje się Wjasie.
Joga klasyczna zwana jest również jogą królewską (rajayoga). Zabieg ten miał najprawdopodobniej za zadanie wykazanie domniemanej wyższości praktyki soteriologicznej (prowadzącej do wyzwolenia) i podejmowanej przez osoby gotowe na wyrzeczenie się świata, nad hathajogą, której praktyka takich wyrzeczeń nie wymaga.
Inna z nazw asztangajoga (astāngayoga) oznacza jogę ośmioczłonową i pochodzi od ośmiu członów wymienionych w Jogasutrach przez Patańżalego. Są to: I. Przykazania moralne i etyczne (yama) 1. niekrzywdzenie (ahimsa), 2. prawda (satya), 3. powstrzymanie się od kradzieży (asteya), 4. powściągliwość (brahmacarya), 5. niepożądanie cudzych dóbr (aparigraha). II. Zasady postępowania (niyama) 1. czystość (śauca), 2. zadowolenie (santoṣa), 3. gorliwy wysiłek (tapas), 4. studiowanie Wed (svadhyaya), 5. skupienie na Bogu (iśvarapranidhana). III. Postawy ciała (asany) IV. Rytmiczna kontrola oddechu (pranajama) Oddech jest związany z Praną, ale Pranajama nie jest ćwiczeniem oddechowym, jego celem jest powściąganie umysłu. V.