„Bóg nie żyje” (niem. Gott ist tot) – aforyzm filozoficzny spopularyzowany w XIX wieku za sprawą Georga Wilhelma Friedricha Hegla, później w bardziej znanej wersji – przez Fryderyka Nietzschego. Stwierdzenie „Bóg nie żyje” odnosiło się nie tyle do fizycznej śmierci Boga, ile do rozważań nad człowieczeństwem Boga i przezwyciężeniem przezeń śmierci (Hegel) lub diagnozą współczesnej cywilizacji, która porzuciła wiarę w Boga na rzecz własnego samodoskonalenia (Nietzsche).
Śmierć Boga u Hegla Słowa „Gott selbst ist tot” („Sam Bóg umarł”) pojawiły się w napisanej przez Johanna Rista w 1641 roku drugiej zwrotce pieśni pasyjnej „O Traurigkeit, O Herzeleid”. W późniejszych wydaniach śpiewników kościelnych zastępowano je mniej kontrowersyjnymi sformułowaniami. Ważniejsza była jednak diagnoza śmierci Boga, jaką zaproponował Georg Wilhelm Friedrich Hegel w odniesieniu do ukrzyżowania Jezusa Chrystusa. Nawiązując do wspomnianej pieśni Rista, Hegel komentował, że „to, co ludzkie, skończone, kruche, słabość, to, co negatywne, jest boskim momentem, jest w samym Bogu”.