Równocześnie kontynuowała naukę na tajnych kompletach; w latach 1942–1943 przeszła też przeszkolenie sanitariuszek AK, a w roku 1944 opiekowała się zorganizowanym w pobliżu jej domu rodzinnego w Brzezinach tajnym składem broni, gromadzonej – m.in. ze zrzutów spadochronowych dostarczanych od aliantów – na potrzeby planowanej przez AK akcji „Burza”. Po jej rozpoczęciu zajmowała się dostarczaniem żywności i zaopatrzenia dla oddziałów AK majora Adama Lazarowicza „Klamry” i jej brata „Zbroi” walczących z cofającymi się przed frontem nacierającej Armii Czerwonej ugrupowaniami niemieckimi; pełniła także obowiązki łączniczki i sanitariuszki.

Od stycznia 1945, kiedy front przeszedł na zachód od rejonu Rzeszowa, kontynuowała działalność w strukturach podziemnych NIE, kontynuatorki AK. 25 marca 1945 podjęła – na prośbę brata – pracę maszynistki w Wydziale Śledczym rzeszowskiego Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego, gdzie miała dostęp do dokumentów toczonych tam śledztw i dochodzeń. Dzięki uzyskanym tam informacjom, przekazywanym swoim konspiracyjnym przełożonym liczni żołnierze podziemia zostali uprzedzeni przed grożącym im aresztowaniem i zdołali uciec, unikając więzienia, wywiezienia na Sybir lub śmierci.