Jej działalność była ściśle tajna (wiedzieli o niej wówczas tylko jej brat „Zbroja” oraz komendant inspektoratu „Klamra”; nawet jej mąż, poślubiony w 1945 Marian Szlachta – również żołnierz AK, ps. „Szary” – sądził, że pracuje na poczcie). Po trzech miesiącach działalności, w obliczu grożącego coraz bardziej niebezpieczeństwa dekonspiracji działalności Emilii jako „wtyczki” NIE w UB, „Klamra” zdecydował o zaprzestaniu jej działalności. 4 lipca 1945 uzyskała – pod pretekstem podjęcia studiów w Poznaniu – zgodę Urzędu na zwolnienie z pracy maszynistki. Przeprowadziła się wraz z mężem na Pomorze, gdzie osiedlili się w Nakle nad Notecią i gdzie rozpoczęła normalne życie żony i matki: wkrótce urodziła syna Wojciecha i córkę Marię.
Podczas prowadzonych przez UB w Warszawie śledztw w sprawie działaczy Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość” wyszła na jaw działalność Emilii w rejonie Rzeszowa;