Powstała w ten sposób religia rozkwitła w Sarnath pod rządami dynastii Maurjów, której najwybitniejszy przedstawiciel, Aśoka zwany Wielkim, przeszedł około 250 roku p.n.e. na buddyzm; nowej wierze sprzyjali także bogaci kupcy z pobliskiego Waranasi. Szczyt świetności Sarnath przypada na czasy Imperium Guptów (IV-VI w. n.e.), kiedy wizytował je chiński podróżnik Faxian. Kolejny przybysz z Państwa Środka, Xuanzang naliczył w 640 roku 1,5 tys. kapłanów skupionych w 30 klasztorach, wspomniał potężną stupę o rzekomej wysokości 100 metrów oraz masywną kolumnę Aśoki. Sarnath było w tym okresie głównym ośrodkiem wczesnych szkół buddyjskich w tradycji Sthaviravada, w tym Hinajana lub Nikaja. Obecność w świątyniach wizerunków bóstw Heruka i Tārā wskazuje również na popularność praktyki Diamentowej Drogi.

Pod koniec XII stulecia Sarnath zostało doszczętnie złupione przez wojska muzułmańskie;