Do badań przedstawiono 2 konkurencyjne prototypy. Obie konstrukcje posiadały stałe 10-nabojowe magazynki, ładowane przy pomocy 5-nabojowych łódek. Zasilanie automatyki obu karabinów opierało się na wykorzystaniu gazów prochowych odprowadzanych z wylotu lufy. System ten był jednak bardzo skomplikowany i znacznie przesuwał środek ciężkości broni ku przodowi. Konstrukcje Mausera i Walthera różniły się natomiast sposobem ryglowania: wersja Mausera ryglowana była przez obrót zamka, a Walthera ryglami rozchylnymi.
Gew41 (M) okazał się konstrukcją kompletnie nieudaną. Zastosowany system ryglowania, uwzględniający zarówno tryb samopowtarzalny, jak i możliwość ręcznego przeładowywania rączką zamkową, jak w zamkach czterotaktowych Kar98k był bardzo skomplikowany. Dodatkowo karabin był zawodny i miał problemy z celnością. Po wyprodukowaniu zaledwie 6 673 egzemplarzy produkcję wstrzymano, a 1 673 szt. zwrócono, jako nienadające się do użytku.
Gew41 (W) odniósł większy sukces, głównie z powodu zignorowania przez producenta dwóch ostatnich wymagań specyfikacji. System ryglowania okazał się dużo prostszy i mniej zawodny niż w wersji Mausera.