thumb|250px|Goryt przy boku konnego wojownika scytyjskiego
Gorytos, goryt (; , trb. gorit) – scytyjski futerał łuczniczy, będący połączeniem kołczanu na strzały i łubia na łuk. Stanowił jeden z podstawowych elementów wyposażenia starożytnego wojownika scytyjskiego.
Budowa Gorytos był podzielony na dwie części: jedną przeznaczoną na strzały i osobną dla łuku. Miał kształt prostokątny lub trapezowaty, przy czym będąc szerszy u góry, zwężał się ku dołowi. Dno miał zaokrąglone (o średnicy 12-15 cm) lub gruszkowate, także przedzielone na dwie części wzdłuż osi konstrukcji. Blacha pokrywająca dno zdobiona była w scytyjskim stylu zoomorficznym.
Podstawą konstrukcji gorytosu był drewniany szkielet, przy czym jego główny, najmocniejszy element otaczał górną krawędź po obwodzie, schodząc do dna, gdzie biegł pośrodku. Denko również otoczała drewniana obwódka. Na drewniany szkielet była naciągnięta skóra, a w częściach przeznaczonych na metalową okładzinę pokrycie stanowiło płótno. Cały gorytos był spojony na górnym brzegu. Między płótnem a okładziną stosowano wypełnienie mieszaniną gipsu i wapna dla wzmocnienia konstrukcji i uniknięcia deformacji zdobionych reliefami blach z cienkiego metalu, nierzadko złotych lub srebrnych. Okładziny te mocowano do drewnianego szkieletu za pomocą srebrnych gwoździków.