W trakcie przelotu obok Wenus orbiter przekazywał dane z lądownika na Ziemię, po czym wszedł na orbitę heliocentryczną.
Rezultaty misji Dane telemetryczne odbierane były za pomocą anteny o średnicy 70 metrów. Po raz pierwszy zmierzono strumień promieniowania UV ze Słońca w atmosferze planety. Większość promieniowania jest pochłaniana na wysokości 60 km, co tłumaczy niezwykłe charakterystyki ruchu atmosfery Wenus. Zmierzono zawartość wszystkich gazów szlachetnych w atmosferze planety. Wykonano pomiary w głębokich warstwach atmosfery i wykryto niewielkie ilości H2, COS i H2S. Przeprowadzono badania na obecność pary wodnej bezpośrednio i optycznie. Dokonano analizy gruntu planety. Sfotografowano barwną panoramę planety. Fotografie miejsca lądowania pokazały, że materiał powierzchniowy ma charakter osadowy lub tufów o uwarstwieniu poziomym. Powierzchnia ma charakter potasowo-wapniowych bazaltów. Występują pierwiastki: Mg, Al, Si, Cl, K, Ca, Ti, Mn, Fe, w tym: MgO – 11,4%, Al2O3 – 15,8%, SiO2 – 45,1%, K2O – 4,0%, CaO – 7,1%, TiO2 – 1,6%, FeO – 9,3%. Zmierzono kilka drgań mikrosejsmicznych.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:1981 w ZSRR Kategoria:Loty kosmiczne w 1981 Kategoria:Program Wenera