Pavle Đurišić (; ur. 9 lipca 1907 w Podgoricy, zm. 20 kwietnia 1945 w Starej Gradišce) – serbski podpułkownik czetników i wojewoda komski, kolaborant odpowiedzialny za czystki etniczne, dowódca oddziałów czetnickich w Czarnogórze i Sandżaku podczas II wojny światowej.
Życiorys Uczył się w szkole powszechnej w Podgoricy, a następnie gimnazjum w Beranach. W latach 1927–1930 szkolił się w akademii wojskowej, którą ukończył w stopniu podporucznika. Do 1931 roku służył w 10. pułku piechoty w Sarajewie. Następnie ukończył szkołę oficerską w Sarajewie, awansując na porucznika. W latach 1934–1937 służył w 48. pułku piechoty w Beranach. W 1937 roku uzyskał awans do stopnia kapitana, obejmując dowództwo batalionu w 48pp. Po zajęciu Albanii przez wojska włoskie w kwietniu 1939 roku, jego pułk został przeniesiony do Plavu.
Brał udział w wojnie z Niemcami i Włochami w kwietniu 1941, 17 kwietnia odparł atak wojsk włoskich na Berane. Po kapitulacji Jugosławii udał się w górzyste rejony Czarnogóry, rozpoczynając walkę partyzancką. W listopadzie 1941 udał się do Serbii, gdzie spotkał się z pułkownikiem Dragoljubem Mihailoviciem, który przewodniczył konspiracyjnemu ruchowi czetnickiemu.