Został mianowany komendantem wszystkich sił czetnickich w Sandżaku, po czym na początku 1942 roku powrócił do swoich oddziałów.
W ruchu czetnickim Na początku stycznia 1942 roku spotkał się z Mihailoviciem, od którego dostał szczegółowe instrukcje zawierające wskazówki ludobójstwa i eksterminacji ludności muzułmańskiej z Sandżaku oraz Chorwatów i muzułmanów z Bośni. Historycy tacy jak Lucien Karchmar, Stevan K. Pavlowitch i Noel Malcolm uważają, że dokument ten został sfałszowany przez samego Đurišicia i miał być wykorzystany przeciwko Mihailovicowi. Matteo J. Milazzo, Jozo Tomasevich i Sabrina P. Ramet uważają, że dokument jest autentyczny i przypisują autorstwo instrukcji Mihailoviciowi. Đurišić miał początkowo mały wpływ na ludność czarnogórską i nie był w stanie podjąć walki z Włochami lub konkurencyjnymi oddziałami partyzanckimi. Na początku 1942 roku jego oddział stał się bardziej aktywny we wschodniej Czarnogórze i Sandżaku, gdzie podjął akcje represyjne wobec muzułmanów. Czetnicy w styczniu i lutym 1942 roku zajęli Kolašin, zabijając tam ponad 300 osób uznanych za realną lub potencjalną opozycję. Zwłoki ofiar wrzucili do dołów nazwanych „psim” cmentarzem. Na początku marca 1942 roku Đurišić zawarł jedno z pierwszych porozumień o kolaboracji czetników z Włochami.