mały|Grób Stanisława i Jana Nowodworskich na cmentarzu Powązkowskim przed renowacją Stanisław Marian Nowodworski (ur. 11 października 1873 w Warszawie, zm. 22 września 1931 tamże) – prawnik, polityk, działacz społeczny, minister sprawiedliwości, senator I kadencji w II RP. Syn Jana Nowodworskiego, wnuk Franciszka Nowodworskiego.
Życiorys Po ukończeniu gimnazjum w Warszawie, rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie w Petersburgu, które ukończył w 1897. Następnie powrócił do Warszawy, gdzie odbył aplikację w Sądzie Okręgowym i w 1903 został mianowany adwokatem przysięgłym.
Od 1907 brał udział w pracach Stowarzyszenia Robotników Chrześcijańskich. W latach 1914–1915 był członkiem Komitetu Obywatelskiego miasta Warszawy, a w okresie od sierpnia do 11 września 1915 był prokuratorem Trybunału przy Komitecie Obywatelskim. Następnie działał w straży obywatelskiej. W 1916 został wybrany radnym Warszawy. Nowodworski był jednym z założycieli Stronnictwa Chrześcijańsko-Narodowego, które w okresie od listopada 1916 do października 1918 reprezentował w Międzypartyjnym Kole Politycznym.
Od 13 stycznia 1917 przebywał w niemieckich więzieniach w Lauban (Lubań)Waldemar Bena, Lubań wczoraj i dziś, 2005, s. 58-59., a następnie w Modlinie.