Tak więc przewodniczący, który jest także niejako liderem większości w komisji, gra tu pierwsze skrzypce.

Fulbright był najdłużej urzędującym przewodniczącym senackiej komisji spraw zagranicznych.

Mimo tak wysokiej pozycji Fulbright często pozostawał w niezgodzie lub nawet konflikcie z lokatorami Białego Domu w zakresie polityki międzynarodowej USA.

Senator krytykował prowadzenie agresywnej i hegemonistycznej polityki, argumentując, iż w efekcie nigdy nie opłaci się to Stanom (powodując wzrost nienawiści i niechęci na świecie, co tylko pomaga ich przeciwnikom).

Z tej też pozycji krytykował prowadzenie wojny wietnamskiej, jakkolwiek początkowo głosował za tzw. rezolucją Tonkińską, która dała prezydentowi Lyndonowi B. Johnsonowi zielone światło do eskalacji działań (za rezolucją głosowało początkowo wielu późniejszych przeciwników zaangażowania w konflikt, jak George McGovern czy Ted Kennedy. Tylko dwóch senatorów, demokraci Wayne Morse z Oregonu i Ernest Gruening z Alaski, byli przeciwni od początku). Fulbright twierdził też, iż poniesione porażki bardzo osłabiają pozycję polityczną USA, a popełnianie przestępstw wojennych - pozycję moralną.