Inną tezę wysunął Ludwik Rabowski w pracy opublikowanej wspólnie z Horwitzem w 1929 r. Głosiła ona, że bazalt może stanowić pojedynczy blok skalny w zlepieńcach jarmuckich. Teoria, że skałka jest olistolitem wieku jurajskiego lub kredowego, zaczęła dominować wśród badaczy w latach 80. XX w. Wątpliwości rozstrzygnęło datowanie izotopowe, które przeprowadził(a) metodą K-Ar M. M. Arakelyants. Zostało ono opisane w 1987 r. przez Tadeusza Wiesera, a wiek skał oceniono na 140 ± 8 Ma (mln lat). W dwóch kolejnych badaniach szacowano wiek skały na 110,6 ± 4,2 lub 120,3 ± 4,5 Ma, czyli na wczesną kredę (apt–alb), co potwierdziło pogląd Rabowskiego.
Geoturystyka Obiekt stanowi wysokiej rangi geostanowisko ze względu na wartość naukową i dydaktyczną. Został wpisany do Centralnego Rejestru Geostanowisk Polski Państwowego Instytutu Geologicznego, a ponadto był rozważany jako jedno ze stanowisk w projektowanym geoparku „Pieniny”.
Zobacz też Pomniki przyrody w gminie Szczawnica
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Formacje skalne Pienin Kategoria:Obszary i obiekty chronione Pienin Kategoria:Jaworki (województwo małopolskie)