Zdemontowano rufowy aparat torpedowy i na jego miejscu ustawiono nadbudówkę, na której montowano dwa lub cztery podwójnie sprzężone działka plot 25 mm 2M-3M. Dziobowy aparat torpedowy przystosowano do wystrzeliwania torped przeciw okrętom podwodnym. Jedynie w niewielkim stopniu zmodyfikowano stację hydrolokacyjną (Pegaz-2M), dostosowując ją do współpracy z nowym uzbrojeniem.
Projekty 56K, A, AE (Kotlin SAM) thumb|Niszczyciel „Wozbużdionnyj” projektu 56A. Widoczna wyrzutnia rakiet na nadbudówce rufowej. Mimo opóźnienia do krajów zachodnich w rozwijaniu morskich kierowanych pocisków przeciwlotniczych, od 1956 prowadzono w ZSRR prace nad systemem przeciwlotniczym M-1 Wołna, który miał rozmiary umożliwiające zastosowanie jako uzbrojenie niszczycieli. W celu przetestowania nowego systemu w warunkach morskich kompleks M-1 z dwupociskową wyrzutnią ZIF-101 został zainstalowany na przebudowanym eksperymentalnie w latach 1959-1960 niszczycielu „Brawyj”, który otrzymał oznaczenie projekt 56K. Na okręcie tym system M-1 przechodził w 1962 próby morskie, po czym został przyjęty na uzbrojenie Marynarki ZSRR.