Bernard Wojciech Mencel ps. „Paweł Janowicz”Krzysztof Szujecki, Wojciech Mencel, konspiracyjny piłkarz i poeta, w: „Wpis”, nr 7-8/2024, s. 110-111 (ur. 21 maja 1923 w Pabianicach, zm. 13 września 1944 w Warszawie) – polski poeta, kapral podchorąży, powstaniec warszawski.
Życiorys Był synem Bernarda, który prowadził przedsiębiorstwo remontowo-malarskie (zajmował się także malarstwem artystycznym) oraz Salomei de domo Malinowskiej. Miał dwie siostry: Krystynę (ur. 1921) i Wiesławę (ur. 1927). Rodzina mieszkała w Pabianicach przy ulicy Krótkiej 5. Uczęszczał do Szkoły Podstawowej nr 1, przy ulicy Kościuszki, a potem do Państwowego Gimnazjum im. Śniadeckich.
Od 1937 mieszkał z rodziną w Warszawie, przy Nowym Świecie 12. Uczył się w III Miejskim Gimnazjum, w Liceum Męskim przy ulicy Śniadeckich 8 oraz w I Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego, gdzie na tajnych kompletach w 1941 uzyskał maturę. Podczas okupacji niemieckiej pracował jako stróż nocny na placu węglowym firmy „Krasnodębski i Rowiński” w rejonie ulicy Żelaznej: na pobliskiej bocznicy kolejowej dokonywał aktów sabotażu, bliskość getta pozwalała wykorzystywać plac do ratowania żydowskich dzieci, plac był również punktem przekaźnikowym prasy konspiracyjnej.